بازگشت به شتر مرغ ها

دلم برای جیغ شتر مرغ هایم تنگ شده بود.برای جایی که مثل فیس بوک فراموش نکند.

نوشته هایم ,شعر هایم گم نشوند.نشانی داشته باشند.نظر داشته باشند تا تغییر کنم نه لایک های گذرا که خوانده و نخوانده زده می شوند

دلم برای دوستان این وبلاگ تنگ شده بود.خصوصا زهرا رجایی...

برگشته ام با لینک شعر خوانی ام در زیر :

قسم به آتش

و شعری تازه :

من

           زنی سه ساله

           شهادت می دهم موهایم را در حوض خانه ی شما

           خاموش نکرده ام

           و بویی که امسال از این خاکستری به مشام رسید

           از غیاب من در خواب هاست

           که این پیرهن دریده نمی شد مگر با دست های تو

           که گلوها را نوازش می کرد

           من

           گریخته ام از گلویم

           از گرما

           از گلوله هایی که ده ماه سال گردنم را دوست دارند

           من

           مسافر تندروی پیاده روها هستم

           و می پرسم چرا به رنگ ها پناه بردم

           تو که با آبی

           فروخته بودی مرا به گریه

گیتا- بهار نود و چهار

 

/ 4 نظر / 20 بازدید
محمد سببی

گیتا جان شعرت بسیار دلنشین بود، امیدورام بیشتر بذاری، و ما هم لذت ببریم، . [لبخند][قلب]

سپهر

بازگشتت مبارک... :))

زهرا رجایی

مرسی عزیزم[ماچ] من گاهی توو فیس بوک که می اومدم گاهی به صفحه ت سر میزدم یعنی من اونقدرا هم دلتنگت نیستم!![نیشخند] ولی خب اونجا زیاد شعر نمیذاشتی فک کنم شعرت خیلی خوب شروع شده بود خیلی تا خاموش نکرده ام بعد دیگه خوب نبود تا سطر «من مسافر تندروی پیاده روها هستم». نه اینکه خوب نبود!! یعنی به قوت این چند سطر نبود به نظرم و نکته ی آخر اینکه بمون! نرو از وبلاگت!

حدیث

شعرخوانی تون قشنگ نبود..اصلا به دل نمی نشست..صداتون اسیر بازیتون شده..رهاش کنید..خودتون باشید موقع شعر خوندن نه بازیگر منو ببخشید بخاطر این صراحت!